AΛΒΑΝΙΑ
Δημοκρατία των νοτιοδυτικών Βαλκανίων.Επιφάνεια: 28.748 τ.χλμ. Πληθυσμός: 3.256.000 κατ. Πρωτεύουσα: Τίρανα. Γλώσσα: αλβανική (διαιρείται στις διαλέκτους γκέγκο και τόσκο). Θρήσκευμα: μουσουλμάνοι (70%), ορθόδοξοι (20%), καθολικοί (10%). Νόμισμα: Λεκ. Σύνορα: συνορεύει με τη Γιουγκοσλαβία (Μαυροβούνιο) στα βόρεια και βορειοδυτικά, με την Ελλάδα στα νοτιοανατολικά, ενώ στα δυτικά βρέχεται από την Αδριατική Θάλασσα και το στενό του Οτράντο. Διοικητική οργάνωση: τη νομοθετική εξουσία ασκεί μια λαϊκή εθνοσυνέλευση 250 μελών, που εκλέγει και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η Αλβανία διαιρείται σε 5 επαρχίες που υποδιαιρούνται με τη σειρά τους σε 26 περιοχές

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

Η περιοχή της Αλβανίας είναι κατά μεγάλο μέρος ορεινή, αν εξαιρεθεί η παραλιακή πεδιάδα, η οποία λόγω των βάλτων της είναι ανθυγιεινή. Το κλίμα είναι μεσογειακό στα παράλια, με ζεστά και ξηρά καλοκαίρια και ήπιους, βροχερούς χειμώνες. Μεταφερόμενοι πιο ηπειρωτικά, θα συναντήσουμε πιο άφθονες βροχές. Οι σημαντικότεροι ποταμοί είναι ο Δρίνος, ο Σέμανι και ο Βοϊούσα. Μερικώς ανήκουν στην Αλβανία οι λίμνες του Σκούταρι, της Οχρίδας και οι Πρέσπες. Φτωχή χώρα, η Αλβανία είχε πάντα μικρή δημογραφική ανάπτυξη και μόνο μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την εξάλειψη της ελονοσίας και τη σχετική βελτίωση του τρόπου ζωής αναπτύχθηκε αξιοσημείωτα ο πληθυσμός της, που το 19ο αι. αριθμούσε μόνο 800.000 άτομα. Τα κύρια κέντρα, εκτός από την πρωτεύουσα, είναι το Σκούταρι, το Ελμπασάν, το Μπεράτι, η Κορυτσά και τα λιμάνια του Δυρραχίου και της Αυλώνας.Κύρια βάση της οικονομίας, που στο σύνολό της είναι πολύ φτωχή, είναι η κτηνοτροφία (κυρίως αιγοπροβάτων), ακολουθούμενη από την γεωργία (καλαμπόκι, σιτάρι, ελιές) και από την εκμετάλλευση των ορυκτών πηγών πλούτου (πετρέλαιο, χρώμιο, χαλκός, νίκελ, λιγνίτης).Η βιομηχανία, αν και είναι χαμηλού τεχνολογικού επιπέδου και όχι πολύ εξαπλωμένη, τα τελευταία χρόνια σημείωσε πολύ καλά αποτελέσματα, που δείχνουν μια χώρα που βρίσκεται στο δρόμο της ανάπτυξης. Αραιό το οδικό δίκτυο (18.000χλμ.) και το σιδηροδρομικό (720χλμ.).

ΙΣΤΟΡΙΑ

Υποδουλωμένη στη Ρώμη το 168 π.Χ., η Αλβανία αποτελούσε μέρος των κτήσεων της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και το Μεσαίωνα ήταν υπό γοτθική κατοχή. Το 917 μ.Χ. ο Συμεών της Βουλγαρίας κατέλαβε όλη την νοτιοκεντρική Αλβανία. ΄Ετσι, η Αλβανία πέρασε από Βουλγαρική κατοχή και αργότερα (1204) από την κατοχή της Βενετίας μέχρι το 1230, όταν επανακατακτήθηκε από το βουλγαρικό βασίλειο. Παρά την αντίσταση των αλβανικών λαών ενάντια στους Τούρκους, υπό την καθοδήγηση του Γεωργίου Καστριώτη του επονομαζόμενου Σκεντέρμπεη, το 1468 η Αλβανία υποδουλώθηκε στην οθωμανική αυτοκρατορία. Στην αρχή του 19ου αι. ξέσπασαν ανοιχτές εξεγέρσεις εναντίον της Τουρκίας, αλλά η Αλβανία έπρεπε να περιμένει μέχρι το βαλκανικό πόλεμο του 1912 για την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της και τη διεθνή αναγνώρισή της το 1913 με τη συνθήκη του Λονδίνου. Κυβερνώμενη από συνταγματική μοναρχία που έφερε στο θρόνο τον βασιλιά Γουλιέλμο, στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο δέχθηκε εισβολή από τους Αυστριακούς, τους Μαυροβούνιους, τους Ιταλούς. Εναντίον των τελευταίων το 1920 έγινε η εξέγερση της Αυλώνας. Εκείνη τη χρονιά εμφανίστηκε ο Αχμέτ Ζώγου που ανέλαβε, έχασε και επανέκτησε την εξουσία (1924) και ανακηρύχτηκε βασιλιάς το 1928. Τον Απρίλιο του 1939, σε πέντε μέρες, συντελέστηκε η ιταλική κατοχή και η προσάρτηση της Αλβανίας στους φασίστες, που κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου υπήρξε βάση και πεδίο των ιταλο-ελληνικών συγκρούσεων. Το 1941, άρχισε ανταρτοπόλεμος εναντίον των ιταλο-γερμανικών δυνάμεων κατοχής, κατευθυνόμενη από το κομμουνιστικό κόμμα και τον Εμβέρ Χότζα. Μετά την απελευθέρωση οι κομμουνιστές παρέμειναν μόνοι στην εξουσία και το 1945 διακήρυξαν την λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας, που ακολούθησε μέχρι το 1948 μια πολιτική συναφή με της Γιουγκοσλαβίας και συνδεδεμένη με εκείνη της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι το 1956. Όταν προέκυψε η διαφωνία μεταξύ Ε.Σ.Σ.Δ. και Κίνας, η Αλβανία υποστήριξε την τελευταία, με την οποία όμως διέκοψε τις σχέσεις το 1978, οδηγούμενη έτσι σε πλήρη απομόνωση, πολιτική και οικονομική, με καταστροφικές συνέπειες στο επίπεδο ζωής του λαού. Τον Χότζα (πέθανε το 1985) διαδέχτηκε ο Ραμίζ Αλία, ο οποίος το 1990 αναγκάστηκε από την πίεση του λαού και από τη μαζική φυγή από τη χώρα (που συνεχίστηκε και το 1991 λόγω των οικονομικών δυσκολιών και των κοινωνικών εντάσεων) να αποδεχθεί πολιτικό πλουραλισμό (το Μάρτιο του 1991 έγιναν οι πρώτες ελεύθερες εκλογές, που τις κέρδισε το σοσιαλιστικό κόμμα, πρώην κομμουνιστικό). Το1992 οι νέες εκλογές είχαν νικητή το Δημοκρατικό Κόμμα του Σαλί Μπερίσα, που έγινε πρόεδρος της δημοκρατίας. Επανεξελέγη το 1996, παρά τις κατηγορίες από την αντιπολίτευση για ραδιουργίες.

 

Back Page        Home Page        Back Page
 Advertised by Ati Advertising on se.gr