ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ
Νησιώτικο κράτος του Ειρηνικού, Πρωτεύουσα:Μανίλα

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

 Έντεκα μεγάλα νησιά - Λουζόν, Μιντανάο, Σάμαρ, Νέγκρος, Παλαβάν, Πανάυ, Μιντόρο, Λεϋίτε, Τσεμπού, Μποχόλ και Μασμπάτη - αποτελούν το 92% του εδάφους των Φιλιππίνων. Τα νησιά είναι ορεινά (το ψηλότερο είναι το όρος Από, στο Μιντανάο, ύψους 2954 μ.). Στα ανατολικά το αρχιπέλαγος προσεγγίζεται από την κοιλότητα των Φιλιππίνων (-10.500 μ.). Οι ακτές είναι οδοντωτές, αλλά συχνά πλαισιώνονται από σειρές σκοπέλων που εμποδίζουν τη ναυσιπλοΐα. Το κλίμα είναι τροπικό, θερμό και υγρό, και οι βροχές επηρεάζονται από τους μουσώνες. Το 40% του εδάφους καλύπτεται από ένα πυκνό δασικό στρώμα (γνωστό είναι το μαόνι των Φιλιππίνων). Οι κάτοικοι, που προέρχονται από πληθυσμούς που μετανάστευσαν από το 500 π.Χ. από την Ινδονησία και τη Μαλαισία, αναμίχθηκαν αργότερα με Κινέζους, Ευρωπαίους, Aραβες και Γιαπωνέζους, έχουν εξαπλωθεί ανομοιόμορφα. Η οικονομία σημειώνει μια αξιόλογη ανάπτυξη, αν και ο πληθυσμός είναι φτωχός στο σύνολό του. Τα γεωργικά προϊόντα αποτελούν την κύρια οικονομική πηγή το ρύζι και το καλαμπόκι έχουν εξασφαλίσει την αυτάρκεια της εσωτερικής κατανάλωσης και μεταξύ των προϊόντων εξαγωγής κυριαρχούν η κάνναβη από ζάχαρη και το λάδι καρύδας. Σημαντική είναι και η παραγωγή καπνού και κάνναβης της Μανίλας. Το υπέδαφος παράγει σίδηρο, άνθρακα, χρωμίτη, μαγγάνιο και χαλκό. Οι κυριότερες βιομηχανίες είναι η βιομηχανία τροφίμων, καπνού και η υφαντουργία.

ΙΣΤΟΡΙΑ

Σταυροδρόμι εμπορικών συναλλαγών ανάμεσα σε Ινδονήσιους, Aραβες και Κινέζους, οι Φιλιππίνες ανακαλύφθηκαν από το Μαγγελάνο το 1521, αλλά η ισπανική αποικιοκρατία άρχισε το 1571 από το Φίλιππο Β΄. Ο 19ος αιώνας χαρακτηρίστηκε από τις αιματηρές προσπάθειες των ιθαγενών να είναι ίσοι σε πολιτισμικό και πολιτικό επίπεδο με τους λευκούς κατακτητές. Εκμεταλλευόμενος την ήττα της Ισπανίας στη διάρκεια του ισπανο-αμερικανικού πολέμου, το 1898, ο Ε. Αγκουινάλντο διακήρυττε την ανεξαρτησία της χώρας (1899), αλλά τον ίδιο χρόνο η χώρα βρέθηκε υπό την εξουσία των ΗΠΑ, από τις οποίες απελευθερώθηκε το 1946, παραμένοντας όμως στην τροχιά επιρροής, λόγω της μεγάλης στρατηγικής σημασίας των νησιών. Το 1965 ανέλαβε την εξουσία ο Φ. Μάρκος, ο οποίος, για να εμποδίσει το ξέσπασμα πολιτικών και θρησκευτικών (μουσουλμανικών) κινημάτων στο νησί Μιντανάο, θέσπισε το 1972 τον πολεμικό νόμο, που ακυρώθηκε μόλις το 1981 μετά τις εκλογές που τον επανέφεραν στην ίδια θέση. Το 1983, με την επιστροφή από την εθελοντική εξορία στις ΗΠΑ, δολοφονήθηκε ο Μπενίνιο Ακουίνο, βασικός αντίπαλος του Μάρκος. Το Φεβρουάριο του 1986 έγιναν οι προεδρικές εκλογές, που χαρακτηρίστηκαν από παραποιήσεις και απειλές, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την ήττα και την εξορία του Μάρκος ( που πέθανε το 1989 στη Χαβάη, όπου είχε βρει καταφύγιο) και την εκλογική νίκη της χήρας του Ακουίνο, Κορασόν. Στη συνέχεια έγιναν αρκετές προσπάθειες κατά του κράτους, που δεν κατάφεραν όμως να αποδυναμώσουν το νέο δημοκρατικό πολίτευμα, το οποίο υποστήριξαν οι ΗΠΑ και η Εκκλησία. Το 1992 εκλέχθηκε πρόεδρος ο Κάρλος Ράμος, που το 1993-1994 άρχισε διαπραγματεύσεις με τα αντάρτικα κινήματα του κομμουνισμού και του μουσουλμανισμού. Στις εκλογές του 1995 η Ιμέλντα Μάρκος, χήρα του πρώην δικτάτορα εκλέχθηκε στη Βουλή.

 

Back Page        Home Page        Back Page
 Advertised by Ati Advertising on se.gr