ΤΑΪΒΑΝ
Νησί του Ειρηνικού Ωκεανού. Πολιτικά, μαζί με τα δύο νησιά Κίνμεν ή Κουέμοϊ (Kinmen o Quemoy) και Λιενκιάν ή Ματσού (Lienkian o Matsu), αποτελούν ένα ανεξάρτητο κράτος (Εθνικιστική Δημοκρατία της Κίνας, Ta-Chunghwa Min-Kuo). Έκταση: 36.000τετρ.χλμ.. Πληθυσμός: 20.811.000κατ. Πρωτεύουσα: Ταϊπέι. Γλώσσα: κινέζικη. Θρησκεία: κομφουκιανισμός και βουδισμός. Περίπου 300.000 καθολικοί. Νομισματική μονάδα: Το νέο δολάριο της Ταϊβάν. Γεωγραφική Θέση: το νησί βρίσκεται μεταξύ της Θάλασσας της Ανατολικής Κίνας και της Θάλασσας της Νότιας Κίνας. Από την κινέζικη ακτή χωρίζεται μέσω του πορθμού της Φορμόζας. Πολίτευμα: Προεδρική Δημοκρατία. 

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

Το νησί διασχίζεται κατά μήκος από οροσειρές, οι οποίες στις ανατολικές ακτές καταλήγουν απότομα, ενώ στα δυτικά κατηφορίζουν σε μια παράλια ζώνη εύφορη και καλλιεργήσιμη. Το κλίμα είναι τροπικό, ζεστό και υγρό. Ο πληθυσμός, που αποτελείται από κινέζους, συγκεντρώνεται στη δυτική πεδιάδα. Οικονομικά η Ταϊβάν γνώρισε καλπάζουσα ανάπτυξη. Ανεπτυγμένη είναι και η γεωργία. Εξάγει: ζαχαροκάλαμο, καπνό, μπαχαρικά, εσπεριδοειδή, τσάι και καφέ, ενώ για εσωτερική κατανάλωση παράγεται ρύζι, γλυκές πατάτες και σόγια. Το υπέδαφος προμηθεύει άνθρακα, ασήμι, και μικρές ποσότητες χρυσού και βωξίτη. Ανεπτυγμένες είναι επίσης οι μεταποιητικές βιομηχανίες, μεταξύ των οποίων επιχειρήσεις υφαντουργίας, καθώς και βιομηχανίες τροφίμων, ηλεκτροτεχνίας, τσιμέντου και πληροφορικής, αλλά και μεταλλουργικές, σιδηρουργικές, χημικές, ναυπηγικές, τυπογραφικές βιομηχανίες. Το νησί είναι επίσης γνωστό με το όνομα Φορμόζα.

ΙΣΤΟΡΙΑ

 Αφού την επισκέφθηκαν οι Πορτογάλοι το 16ο αι., άνοιξε τα λιμάνια της στους Ολλανδούς και τους Ισπανούς. Προσαρτήθηκε στη Κίνα το 1683 και παρέμεινε μία κατάκτηση του Πεκίνου μέχρι το 1895, όταν προσαρτήθηκε στην Ιαπωνία. Ξαναδόθηκε στην Κίνα το 1945 και αποσπάστηκε το 1949, όταν οι κομμουνιστές ανέλαβαν την εξουσία στο Πεκίνο. Η κυβέρνηση και ο στρατός του Κουομιτάνγκ (Kuomintang) (πάνω από ένα εκατομμύριο άτομα) έφυγαν πρόσφυγες στην Ταϊβάν. Ο Τσάιγκ Κάι Σεκ πουαναγνωρίζονταν από τις δυτικές δυνάμεις ως μοναδικός εκπρόσωπος του κινέζικου λαού ξεκίνησε την εκβιομηχανοποίηση του νησιού. Το 1971, με την εντυπωσιακή κινεζοαμερικάνικη επαναπροσέγγιση, η Ταϊβάν έχασε τη θέση της στον Ο.Η.Ε, εξαιτίας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Το άνοιγμα καινούργιων διπλωματικών και εμπορικών διόδων μεταξύ Πεκίνου και Δύσης τόνισε την πολιτική της απομόνωση της Ταϊβάν (από την οποία απέσυραν τις πρεσβείες τους τα δυτικά κράτη). Μετά το θάνατο του Τσάιγκ Κάι Σεκ (1975), την προεδρία της Δημοκρατίας ανέλαβε ο γιος του Τσάιγκ Τσιγκ Κούο. Αυτόν ακολούθησε ο Λι Τεγκ Ούι, ο οποίος το1991, κατάργησε το στρατιωτικό νόμο που ίσχυε από το 1948 λόγω της πολεμικής κατάστασης με την κομμουνιστική Κίνα. Το 1992 έγιναν οι πρώτες ελεύθερες εκλογές. Έκτοτε η Ταϊβάν μπήκε στο δρόμο του προοδευτικού εκδημοκρατισμού και της ανεξαρτητοποίησης από την Κίνα, κυρίως λόγω της αξιοσημείωτης οικονομικής ανάπτυξης του τόπου. Οι προεδρικές εκλογές τον Μάρτιο του 1996 έγιναν σε κλίμα έντασης μετά την απόφαση της Κίνας να πραγματοποιήσει κοντά στο νησί στρατιωτικές ασκήσεις για εκφοβισμό, με αποτέλεσμα να επέμβουν οι Η.Π.Α. Τις εκλογές κέρδισε ο Λι Τενγκ Ούι.

 

Back Page        Home Page        Back Page
 Advertised by Ati Advertising on se.gr